2007/Apr/08

* บทความเสนอ รศ.ดร.นวลน้อย ตรีรัตน์ หลักสูตรเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

หลังจากที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 ได้ถูกคณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขฉีกออกในวันที่ 19 กันยายน พ.ศ.2549 ขณะนี้บรรดาผู้มีอำนาจในการให้กำเนิดรัฐธรรมนูญ (Founding Fathers) กำลังขะมักเขม้นอยู่กับกระบวนการร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ให้ประกาศใช้ได้ทันภายในปีพ.ศ.2550 นี้ บรรดาผู้มีอำนาจดังกล่าวประสบกับคำถามและปัญหาต่างๆมากมายอันเกี่ยวเนื่องกับการร่างรัฐธรรมนูญที่จักต้องแสวงหาคำตอบให้แก่ประชาสังคมไทย ประเด็นหนึ่งที่กำลังมีกระแสวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางก็คือ การบัญญัติรัฐธรรมนูญให้ ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ นั้นเป็นเรื่องอันสมควรหรือไม่

ภาคีเครือข่ายเสริมสร้างจิตสำนึกที่ถูกต้องมีคุณธรรมมั่นคงสำหรับสังคมไทย (สจส.) นำโดยพลเอกวสุ ชนะรัตน์ ได้เข้ายื่นข้อเสนอความเห็นในการยกร่างรัฐธรรมนูญต่อนายนรนิติ เศรษฐบุตร ประธานสภาร่างรัฐธรรมนูญ เพื่อเสนอกรรมาธิการยกร่างรัฐธรรมนูญบัญญัติให้ ประเทศไทยมีพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ ศาสนาอื่น ได้แก่ ศาสนาอิสลาม ศาสนาคริสต์ ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู และศาสนาซิกซ์ เป็นศาสนาที่ได้รับการรับรองจากรัฐ โดยเครือข่ายดังกล่าวได้ยกเหตุผลมาสนับสนุนข้อเรียกร้องของตนมากมาย เฉพาะที่สำคัญได้แก่ ปัญหาความแตกแยกในสังคมไทยในปัจจุบันเกิดจากการมิได้บัญญัติพระพุทธศาสนาให้เป็นศาสนาประจำชาติ, รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ จึงต้องบันทึกสิ่งสำคัญสูงสุดลงไปเพื่อเป็นลายลักษณ์อักษร เท่าที่ผ่านมามีเพียงการบัญญัติเฉพาะสถาบันชาติและพระมหากษัตริย์เท่านั้น จึงเห็นสมควรให้บัญญัติรายละเอียดเกี่ยวกับสถาบันพระพุทธศาสนาเข้าไปด้วย เป็นต้น คำถามสำคัญประการหนึ่งคือ เหตุผลที่เครือข่ายดังกล่าวยกมาสนับสนุนนั้นมีน้ำหนักเพียงพอที่จะให้สภาร่างรัฐธรรมนูญปฏิบัติตามหรือไม่

สำหรับเหตุผลแรกนั้นผมเข้าใจเอาเองว่า รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยคงมีอิทธิฤทธิ์มากพอที่จะดลบันดาลให้สถานการณ์บ้านเมืองเป็นไปอย่างไรก็ได้ เครือข่ายดังกล่าวจึงพยายามที่จะไขปัญหาความไม่สงบเรียบร้อยภายในประเทศด้วยการสร้างบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญขึ้นใหม่

หากรัฐธรรมนูญมีอิทธิฤทธิ์เช่นว่าจริง รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยคงจะมีความยาวเหลือคณานับ เนื่องเพราะเมื่อมีปัญหาใดๆก็ตามอุบัติขึ้นในสังคมไทย ทุกภาคส่วนต่างพร้อมใจกันตราบทบัญญัติเพิ่มขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว ในอนาคตวัวสองหัว แมวตาเพชร แพะห้าขา และสัตว์พิสดารอื่นๆคงไม่มีใครสนใจอีกต่อไป เพราะประชาชนผู้เชื่อในอำนาจเหนือธรรมชาติต่างพากันยาตราเข้ากรุงเทพมหานครเพื่อกราบไหว้รัฐธรรมนูญแทน

การบัญญัติให้พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ และให้ศาสนาอื่นต้องได้ตรายาง รับรอง จากรัฐก่อนจึงจะได้รับการยอมรับนั้นมิได้เป็นกลไกในการสมานความแตกแยกในสังคมไทยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายยังเป็นการขยายความแตกแยกนั้นให้ทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก หากบทบัญญัติดังกล่าวปรากฎในรัฐธรรมนูญจริง ศาสนิกชนอื่นจะมีความรู้สึกอย่างไร อาจเป็นไปได้ว่าศาสนิกชนเหล่านั้นจะรู้สึกว่าตนเป็นพลเมืองอันดับสอง สามรองจากพุทธศาสนิกชนซึ่งเป็นพลเมืองอันดับหนึ่งของประเทศ

ปัญหาความรุนแรงบริเวณด้ามขวานทองนั้นเกิดขึ้นมาจากการที่ รัฐ ปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมกันระหว่างไทยพุทธและไทยมุสลิม เกิดขึ้นมาจากการที่ชนบางกลุ่มมิได้คิดว่าตนคือ ไทย ดังนี้แล้ว หากเรายังคงเดินหน้าตราบทบัญญัติดังกล่าวก็เท่ากับว่าเรากำลังเพิ่มเชื้อไฟให้กับกองเพลิงที่กำลังโหมหนักอยู่ในปัจจุบัน

การตราบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญนั้นมิได้เป็นเครื่องรับประกันความเป็นไปของพระพุทธศาสนา หากพุทธศาสนิกชนยังคงมีมายาคติเกี่ยวกับศาสนาอยู่ ไม่ว่าจะเป็นการบูชาเครื่องรางของขลังแทนการบูชาพระรัตนตรัย การมัวเมาในอบายมุข การโกงชาติกินเมือง การคอรัปชั่น ฯลฯ ปัญหาทั้งมวลนี้ รัฐธรรมนูญไม่สามารถแสดงอภินิหารในการแก้ปัญหาได้เลยแม้แต่น้อย

การบัญญัติในรัฐธรรมนูญดังกล่าวนอกจากจะไม่สามารถทำให้พุทธศาสนิกชนผู้หลงผิดกลับมาปฏิบัติตนตามครรลองแห่งพระพุทธศาสนาได้แล้ว กลับทำให้ศาสนิกชนอื่นเกิดความรู้สึกไม่เท่าเทียมกันในสังคมด้วย หากจะใส่จริตของนักเศรษฐศาสตร์เข้าไป คงจะกล่าวได้ว่า การบัญญัติให้ ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติ นั้น เป็นการกระทำที่มิก่อให้เกิด Pareto Improvement เลย

สำหรับเหตุผลที่สองที่ต้องการให้เพิ่มบทบัญญัติอันเกี่ยวเนื่องกับสถาบันพระพุทธศาสนาลงไปในรัฐธรรมนูญ เพราะเห็นว่ารัฐธรรมนูญทุกฉบับมีบทบัญญัติเกี่ยวเนื่องกับทุกสถาบันแล้วยกเว้นสถาบันพระพุทธศาสนานั้น ผมเห็นว่าการที่รัฐธรรมนูญฉบับก่อนๆระบุไว้ว่า พระมหากษัตริย์ทรงเป็นพุทธมามกะและทรงเป็นอัครศาสนูปถัมภก ถือเป็นการเขียนกฎหมายอย่างนุ่มนวลที่สุดเพื่อรักษาน้ำใจและความปรองดองของชนในชาติไว้ เมื่อพระมหากษัตริย์ไทยทรงประกอบพระราชพิธีบรมราชาภิเษก พระมหากษัตริย์จะต้องเสด็จพระราชดำเนินไปยังพระอุโบสถงัดพระศรีรัตนศาสดาราม เพื่อทรงปฏิญาณต่อที่ชุมนุมสงฆ์ว่า จะทรงเป็นเอกอัครศาสนูปถัมภกตลอดไป เหตุการณ์นี้จึงถือว่าศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติไปโดยปริยาย เพราะพระมหากษัตริย์ทรงปฏิญาณต่อภิกษุสงฆ์ในศาสนาพุทธ มิได้ปฏิญาณต่อบาทหลวง หรือโต๊ะอิหม่ามแต่อย่างใด การบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญให้ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติจึงไม่ใช่เรื่องจำเป็นแต่อย่างใด

การทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาให้ดำรงอยู่ยั่งยืนคู่ประเทศไทย จำต้องได้รับความร่วมมือจากพุทธศาสนิกชนทุกภาคส่วน มิใช่ร่วมมือกันในการสร้างบทบัญญัติในรัฐธรรมนูญขึ้นใหม่ แต่หากเป็นการร่วมมือกันในการปฏิบัติตามคำสอนของพระพุทธศาสนา ไม่กระทำการใดๆอันเป็นการบ่อนทำลายศาสนาทั้งของตนและศาสนาอื่น เหล่านี้จะเป็นวิธีการยืดอายุพระพุทธศาสนาได้ดีกว่าการสะบัดน้ำหมึกลงในรัฐธรรมนูญเป็นแน่

ใครก็ตามที่ไปนั่งคิดว่าควรจะประกาศในกฎหมายว่า ศาสนาพุทธเป็นศาสนาประจำชาติของประเทศไทยนั้น ดูออกจะเป็นผู้นับถือศาสนาอย่างรุนแรง ไม่คิดถึงเสรีภาพในการนับถือศาสนา หรือพูดง่ายๆว่าไม่คิดถึงศาสนาอื่นเสียเลย จะเอาแต่ของตัวเท่านั้น

ศาสตาจารย์ พลตรี หม่อมราชวงศ์คึกฤทธิ์ ปราโมช


edit @ 2007/04/08 20:14:18
edit @ 2007/04/08 20:16:24
edit @ 2007/04/08 20:16:56

2006/Mar/10

หลังจากที่ไม่ได้ทำการ Update Blog ของตัวเองมานานพอสมควร รวมถึงมีการเรียกร้องให้ Update Blogบ่อยๆจากน้องรหัสสุดเลิฟ เราจึงเห็นว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่ Blog นี้จะมีความเคลื่อนไหวอีกครั้ง ฮ่าๆๆๆ...ดูยิ่งใหญ่ดีจริงๆ

สัปดาห์ที่ผ่านมาเพิ่งเป็นสัปดาห์แห่งการสอบปลายภาค และก็ได้สอบตัวสุดท้ายของชีวิตป.ตรีไปเป็นที่เรียบร้อย นั่นก็คือวิชา EC471 (Labor Economics) ตอนแรกที่อ่านหนังสือเตรียมสอบ ก็คิดไว้ว่าข้อสอบไม่น่ายากเท่าไหร่ เพราะเนื้อหาไม่ยากเท่ากลางภาค แต่ที่ไหนได้ พอได้เห็นข้อสอบถึงกับตะลึงงัน โอ้ยๆ...อาจารย์คิดข้อสอบได้ไงเนี่ย ข้าน้อยขอซูฮกท่านเลย ยากอย่างที่ขู่ไว้จริงๆ

มีอยู่ข้อนึง ถามว่า "ถ้าคุณเป็นนักวิจัยทำการวิจัยเรื่องอัตราค่าจ้างที่แตกต่างกันระหว่างสถานประกอบการขนาดใหญ่กับสถานประกอบการขนาดเล็ก คุณจะมีกรอบการวิเคราะห์วิจัยอย่างไร และแหล่งข้อมูลที่ต้องการอยู่ที่ใด และ... และ... และ..." ข้อนี้ถึอเป็นข้อปราบเซียน เพราะทุกคนที่ออกมาจากห้องสอบต่างบ่นเป็นเสียงเดียวกันว่ายากมากๆ แต่ไม่เป็นไรแหละ ยังไงเราก็ทำเต็มที่แล้ว หวังว่าจะปิดท้ายด้วยเกรดสวยๆนะครับ...สาธุ

ตั้งแต่ขึ้นปี 4 มา ก็เริ่มคิดถึงอนาคตตัวเองว่าอยากทำอะไรต่อดี ความคิดแรกที่โพล่งออกมาก็คือ ต้องเรียนต่อ แต่ก็มีคำถามมาอีกว่า แล้วเรียนอะไรหละ ก็เลยถามตัวเองอยู่นานระหว่าง MBA กับป.โท เศรษฐศาสตร์ แต่จากการที่ได้เรียนวิชาโท Marketing มาก็รู้ตัวเลยว่าแขนงวิชาทางบริหารธุรกิจไม่น่าจะเหมาะกับเราเท่าไหร่นัก เพราะเกรดออกมาทีไรได้แต่ C+ ทุกที ทั้งๆที่เราว่าเราเข้าใจมันนะ ง่ายกว่าวิชาคณะอีก สรุปสุดท้ายก็คือ เราน่าจะเหมาะกับเศรษฐศาสตร์มากกว่า เลยตัวสินใจเดินตามทางเลือกนี้

พอโครงการป.โท เศรษฐศาสตร์ที่ มธ. กับที่จุฬาฯ เปิดรับสมัคร เราก็รีบยื่นใบสมัครทันที โดยต้องหน้าทนไปขอให้อาจารย์รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์ (นักเศรษฐศาสตร์เกรดเอของประเทศ) เขียนใบรับรองให้ ทั้งๆที่เกรดก็จุ๋มจิ๋มออกขนาดนั้น อับอายจริงๆ แต่อย่างไรเสีย ก็ต้องขอขอบคุณอาจารย์รังสรรค์ในความกรุณาไว้ด้วย เพราะถ้าไม่ได้อาจารย์เซ็นให้ เราก็ไม่รู้จะเอาไปให้ใครเซ็นอีกแล้ว หลังจากที่สมัครทั้ง 2 ที่เรียบร้อยและการสอบทั้ง 2 ที่ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี ขั้นตอนต่อไปก็คือ การประกาศผลสอบ

ผ่าง..."ขอแสดงความยินดีด้วย คุณมีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์" โอว์... สุดยอด แอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ เหอะๆ กรูก็แน่เหมือนกัลลล์ ป.โทที่จุฬาฯสอบสัมภาษณ์ไปก่อน แล้วก็ทำให้เราเกิดความประทับใจไปก่อนด้วย เพราะเป็นการจัดสัมภาษณ์เชิงสัมมนาซึ่งจากการเรียนสัมมนาการคลังกับอาจารย์รังสรรค์ และถูกอาจารย์ต้อนจนมุมไปหลายยก ทำให้เรารู้ว่า เราชอบเรียนด้วยวิธีนี้ การสัมภาษณ์จึงผ่านพ้นไปด้วยดี และอีกหนึ่งสัปดาห์ถัดมา ผลสอบสัมภาษณ์ก็ออกมาว่า เราผ่านการสอบสัมภาษณ์ นั่นหมายถึง เรากลายเป็น นักศักษา... ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่า นิสิตป.โท จุฬาฯ เต็มตัวแล้ว ดีใจมากๆ

หลังจากที่ได้คุยกับญาติๆ เพื่อนๆหลายๆคน ก็ได้คำตอบว่าเราน่าจะไปเรียนที่จุฬาฯ นะ เพราะเราก็จะได้อาจารย์แบบใหม่ ได้เพื่อนแบบใหม่ ซึ่งจะส่งผลดีกับตัวเราเอง เราเลยตัวสินใจจะต่อโทที่จุฬาเป็นที่เรียบร้อย แล้วที่ มธ. ก็ลองไปสอบสัมภาษณ์เล่นๆดู ทดสอบตัวเอง สรุปได้แบบนี้ วันสัมภาษณ์เมื่อวาน (10 มีค. 49) ก็เลยลองไปดู

สอบสัมภาษณ์ที่ มธ. มีแต่ความกดดัน ทั้งสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษ แล้วยังมีอาจารย์มานั่งซักเราถึง 4 คน แต่ละคนก็ไซโคเราตลอดเวลา ทำให้เราคิดว่า ไม่น่ามาให้กดดันตัวเองเลย ไม่น่าจริงๆ บรรยากาศการสัมภาษณ์แตกต่างจากที่จุฬาฯ โดยสิ้นเชิง ไม่ประทับใจเอาซะเลยจริงๆ

แต่เอาหละ จะเครียดไปทำไม ในเมื่อเรามีที่เรียนแน่นอนแล้วหนิ ผลที่ มธ. เป็นยังไงก็ช่างมัน อย่าเครียดดีกว่าเนอะ เทอมต่อไปเราก็จะย้ายสัมมะโนครัวไปเรียนที่จุฬาฯแล้ว ไม่รู้ว่าบรรยากาศการเรียนจะต่างจากที่ มธ. ยังไงบ้าง ตื่นเต้นเหมือนกัน สถานที่ใหม่ๆมันผิดกลิ่นอะ (เหย ยังไงฟระ) ยังไงก็เป็นกำลังใจให้เราด้วยละกันน้า แต่ก็จะกลับมาหาน้องๆ เพื่อนๆที่ต่อโท ที่มธ. บ่อยๆละกัน โดยเฉพาะน้องๆที่คณะเนี่ย สำคัญที่ซู๊ด (คิกๆ)

ตอนเรียนมัธยมก็สีชมพู-ฟ้า ต่อโทก็สีชมพู ต่อไปจะมีแฟนชื่อ "ชมพู" มั้ยน้า เหอะๆ ^_^

ปล: มีคำถามเกี่ยวกับเรามาให้ทำด้วยแหละ ลองดูนะว่า รู้จิงปะ? http://sivavudh.friendtest.com


edit @ 2006/03/11 02:03:58

2006/Feb/14

ระลอกแห่งการถ่ายโอนการผลิตจากภาครัฐบาลสู่ภาคเอกชน (Privatization) ก่อกำเนิดขึ้นอีกครั้งหนึ่งในยุคสมัยของรัฐบาลพ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการถ่ายโอนการผลิตดังกล่าว

เมื่อมีการกระทำใดๆต่อกิจการรัฐวิสาหกิจ ย่อมส่งผลกระทบต่อประชาชนทุกภาคส่วน การแปรรูปรัฐวิสาหกิจสะท้อนความข้อนี้อย่างเด่นชัด ดังนั้น รัฐบาลผู้ทำการแปรรูปรัฐวิสาหกิจจักต้องสร้างเงื่อนไขในการแปรรูปอันช่วยเพิ่มพูนประสิทธิภาพแห่งระบบเศรษฐกิจ เพื่อให้เกิดประโยชน์สุขแก่ประชาสังคมไทยทุกภาคส่วนอย่างแท้จริง

เงื่อนไขประการแรก ได้แก่ ธรรมาภิบาล (Good Governance) ในกระบวนการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ อันประกอบไปด้วย การมีส่วนร่วมของภาคประชาชน (People Participation), ความโปร่งใสในการดำเนินการ (Transparency) และการรับผิดต่อประชาชน (Accountability)

รัฐวิสาหกิจเป็นก